Naprawiacz pleców

Dzisiaj udałam się ze swoimi plecami do serwisu - jakiś czas temu córa niefortunnie skoczyła mi na plecy, akurat leżałam na miękkim materacu i trafiła w moją piętę achillesową czyli odcinek piersiowy - jedyną część kręgosłupa, która kiedykolwiek mnie bolała. Przestało boleć, ale jakoś niefortunny ruch ostatnio zrobiłam i znowu bęc - a tu nosić trzeba, nie ma przeproś. Dodatkowo sprawę komplikował Maks, przytwierdzony z powodu idących zębiszcz (tym razem czwóki) na sztywno do cyca. Żeby się z nim jakoś pomieścić wkładam sobie rękę pod głowę i jakoś próbuję się ułożyć, ale rano budzę się lekko połamana. Poszłam do tego samego fizjoterapeuty - Rafała Ochowiaka, który reanimował mi bark jakies trzy lata temu i tym razem też od razu pomógł - okazało się, że po prostu kręgosłup się przyblokował, mięśnie naciągnęły i stąd ból. Przy okazji odblokował odcinek krzyżowy, który wcześniej czy później pewnie też by zabolał, i obejrzał stopy. Powiedział, że bieganie jest bardzo OK, z kilkoma małymi zaleceniami dodatkowymi. Poprzednio miałam bark zalepiony (kinesiotaping) - tym razem nie było potrzeby zalepiania, przestało boleć od razu. Na pewno nie wszystko dla wszystkich, mnie osteopatia pomaga bardzo i starcza na długo, dodatkowo fizjoterapeuta pokazuje też jakieś ćwiczonka do domu, także można ze sobą zrobić porządek, a warto zacząć, zanim coś się popsuje na dobre.

Z samego rana...

Dzisiaj o siódmej - chrzest bojowy bucików. Minus siedem stopni ale po pięciu minutach nawet wolniutkiego biegu odczucie ciepła jest przyjemne i wszechogarniające. Dziwnie się biega pierwszy raz w butach z amortyzacją, ale w pegasusach nie jest ona jakoś szczególnie miękka, po prostu wygodna. Buty nigdzie nie obtarły, nic nie bolało, trasa zwyczajowa, zajęła mi trochę więcej czasu i chyba trochę bardziej zmęczyła niż zwykle, ale spodziewałam się większych sensacji tak na pierwszy raz. Wydawały mi się przy zakupie trochę wąskie w palcach, ale okazało się, że to kwestia odpowiedniego założenia i zasznurowania. W pierwszej chwili odczucie lekkiego mrożenia w palce, ale było to krótkie wrażenie, buty określiłabym jako ciepłe, a na pewno wiatroodporne. Wodoodporności na razie nie sprawdzałam, śnieg jest w większości odgarnięty. Przyczepność - bardzo dobra. Amortyzacja jest rozłożona na całej podeszwie, więc podobne odczucia ma się lądując na pięcie, jak i na śródstopiu.
Matylka wczoraj wzięła buty z pudła i powiedziała, że idzie pobiegać. Moja dziewczynka kochana! Może kiedyś, na razie to aktywność nie dla niej zupełnie, jak jeszcze Maksio podrośnie to zastanowimy się nad wyborem jakiejś fajnej, cotygodniowej aktywności dla nich - może joga dla dzieci byłaby odpowiednia, zobaczymy. Jedno co wiem, to na pewno żeby ich zaktywizować w jakiś sposób, ruszyć sprzed bajek, a później komputera - nie wystarczy powiedzieć - idź poćwicz. Trzeba niestety zakasać rękawy i samemu się trochę spocić. Raczej na szczęście, nie niestety. Bo z mojego na razie krótkiego doświadczenia z bardziej niż dotychczas zadyszkowym sportem (wcześniej jedynie basen i joga) wynika, że na prawdę warto. Poprawa samopoczucia jest zdecydowana, rośnie motywacja i pokłady cierpliwości pomału się odbudowują też. Także zysk dla wszystkich, koszty na razie niewielkie. I oby tak dalej.

Amator w akcji

Od jakiegoś czasu, niedługiego na razie, ale z każdym tygodniem bardziej imponującego, udaje mi się pięć razy w tygodniu (niezależnie od stanu pogody) wyjść na potruchtanie po okolicznych ścieżkach i innych chodnikach. Dzielnie trenuję nie tylko ospałe nieco mięśnie i pracuję nad zgubieniem zbędnej fałdki w okolicy brzucha, ale bardziej nawet - wytrwałość, niepoddawanie się, hart ducha. Bieganie jest bardzo wciągające, szczęśliwie na razie udaje mi się truchtać bez bóli i kontuzji, choć i dystanse niewielkie, maksymalnie 3 kilometry. Inspiracji było wiele, jednym z nich jest Griff Rhys Jones, którego autorskie programy dzielnie śledzimy. Pochwalił się kiedyś, że przed czterdziestką zaczął biegać, pomyślałam sobie - widocznie to nie jest takie trudne i straszne, może i mi się uda? Przy okazji przypomniał mi się kiedyś tam przeczytany wywiad z biegaczem, który wychwalał, jakiego "haju" można się dochrapać po bieganiu - no i postanowiłam spróbować. Na początek wyciągnęłam przykurzone pumy spedcaty (w ogóle nie biegowe ale najbardziej przypominające biegówki z mojego zbioru dziwności, z crocsami na czele). Welurkowe spodnie, kurtka ortalionowa, wełniana czapa i skórzane rękawiczki. Obiecałam sobie, że bajery w stylu ciuchy dedykowane do biegania będą się pojawiały sukcesywnie i w ramach nagród, coby uniknąć efektu pod tytułem kupiłam buty, od roku leżą w szafie. Przypadkiem trafiłam na informację o technice biegania zwanej ChiRunning i założenia spodobały mi się - letko, łatwo, przyjemnie i bez kontuzji. Technikę szlifuję małymi kroczkami, staram się pamiętać także o podstawowym celu wyjścia z domu - czyli szybkim zresetowaniu i naładowaniu akumulatorów na kolejną dobę walki z oporem młodej materii.
Dzisiaj koniec ery speedcatów, poszły do wymiany bo już mnie zaczynały ograniczać i zaczęło mnie łupać podbicie - prawdopodobnie od za wąskich butów. Korzystając z przeceny (i dostępności numeru - bo jak się okazuje, nosze popularne 39, które szybciutko znika z półek) stałam się posiadaczka nike pegasus, wersja zimowa z gore-texem. Czy posiadaczką szczęśliwą - wyjdzie w praniu, na razie zapowiadają się w porządku, jutro pierwszy raz zabiorę je na krótki wypad, mam nadzieję, że będę miała siłę dowlec się do klawiatury i napisać, jak było.