Eko mania

Zdradziłam się już kilka razy ze swoim umiłowaniem produktów spod znaku "organic", "bio", "eko" i tym podobnych wynalazków, dostępnych (niestety!) głównie w naszej zaprzyjaźnionej "Zdrowej Żywności" - ale tu odnotowuję z przyjemnością, że warto odwiedzić eko regał czy dział będąc w dowolnym sklepie, bo można wyszukać prawdziwe perełki - a wybór, dostępność są coraz większe. Ewidentnie ten segment rynku rozwija się - co mnie nie dziwi i wypływa w sposób naturalny z powolnego i mozolnego bogacenia się rodaków oraz wzrostu świadomości, edukacji i tym podobnych czynników. Po zachłyśnięciu sie fast foodami nadchodzi powoli czas slow foodów. Produkty spod znaku bio są bardziej dostępne i popularne a co za tym idzie - również ich cena przestaje powoli powalać. Rzecz dotyczy nie tylko produktów spożywczych - ważne jest to, co wkładamy do ust i co w rezultacie współtworzy potem komórki ciała, ale istotne jest również, czym to ciało z zewnątrz traktujemy. Tutaj wybór też staje się coraz bogatszy - najwyraźniej jest zainteresowanie produktami pielęgnacyjnymi i coraz więcej jest firm skłonnych je wytwarzać czy sprowadzać i - sprzedawać. Co ważne i dla najmłodszych - zwykle produkty opatrzone certyfikatem BIO mają zdecydowanie krótszą listę składników, co potencjalnie jest cenne zwłaszcza dla dzieci ze skłonnościami do nadwrażliwości i alergii. Często wykorzystywane są naturalne, bogate w składniki odżywcze oleje (z migdałów, słonecznikowy, z awokado) i olejki eteryczne, a także wyciągi roślinne (na przykład cenny i dobroczynny dla skóry aloes).
Wśród produktów przeznaczonych do kąpieli moją uwagę zwróciła nowość - Mia organic, olejek do kąpieli. Wcześniej używaliśmy bardzo delikatnego i przyjaznego Balneum, ale chętnie próbujemy nowych rzeczy, a maluchy już podrosły, więc można poeksperymentować. Olejek w kontakcie z wodą zmienia się w przyjemną emulsję, skóra po użyciu jest mięciutka i nawilżona.

Rzuć palenie...

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś. Ostatnio stojąc w kolejce tłumaczyłam Matyldzie, że pani, któa akurat wychodziła w lekkim pośpiechu na dwór - idzie się przewietrzyć. Sympatyczna pani przed nami włączyła się i zaczęła mówić, że chyba na dymka, płuca przewietrzyć. Matyla miała minę lekko zdezorientowaną - a o co chodzi - a ja wyjaśniłam pani, że ciężko trzylatce (jeszcze przez dwa miesiące!) wyjaśniać zawiłe problemy związane z nałogami i na razie tłumaczę trochę naokoło, ponieważ nie usłyszałam od córy dotychczas pytania, co robi ten dziwny biały dymiący przedmiot w czyichś ustach. Wywiązała się ogólna rozmowa o rzucaniu palenia, zwykle każdy ma za sobą jakieś epizody w tej materii, czasem przychodzi to łatwiej bo trafia człowiekowi do rozumu, że na przykład jest w ciąży i nie może (albo lepiej - stara się zajść w ciążę i nie może popalać). Na tatusiów czasem trzeba bata mocniejszego - drastyczne pytanie, czy chce doczekać osiemnastki dziecięcia czasem pomaga. Nikotyna jest ponoć jedną z najsilniej uzależniających substancji (co skrupulatnie wykorzystują bezduszni producenci - paczka dziennie to strasznie dużo pieniędzy - policzcie w skali roku!), dodatkowo ważny jest kontekst społeczny - sporo osób pali i życie towarzyskie w pracy toczy się właśnie "na fajku". Wspomagacze rzucania palenia w rodzaju plastrów, czy modnego ostatnio elektronicznego papierosa - to trochę półśrodki, wydaje mi się, że działają trochę dzięki dostarczaniu nikotyny, a trochę dzięki uderzaniu po kieszeni. Ale może też być tak jak w zasłyszanej historii - pani pali papierosa zwykłego, bo w elektronicznym kończy jej się bateria i oszczędza - komizm i tragizm w jednym.
Z mojego osobistego (i kilku najbliższych) doświadczenia - można przyjść do domu, wyrzucić do śmietnika resztki ostatniej paczki i obiecać sobie, że to koniec palenia i już.
Początek roku to czas równie dobry jak każdy inny dzień, ale może będzie łatwiej - trzymam kciuki za każdego, kto sobie szlachetnie postanowi - rzucam.

Tym pozytywnym przesłaniem kończę rok kalendarzowy i korzystając z okazji życzę Wam wszystkim, drodzy Czytelnicy, Wszystkiego Najnajlepszego w nadchodzącym, 2010 roku.

Grypa boi się ziółek

Jak co roku sezon wirusówek (w tym – straszne słowo – grypy, a jeszcze straszniejsze – świńskiej!) powoduje wysyp coraz bardziej sensacyjnych nagłówków prasowych. Strach sprzedaje się dobrze, panika jeszcze lepiej. A to przecież już było – co pokazuje na przykład ta notatka z GW - http://wyborcza.pl/. To było tylko 4 lata temu. Dzisiaj nikt już o tamtej straszliwej pandemii nie pamięta. Oczywiście, nie należy bagatelizować, ale grypa była, jest i będzie, mamy za sobą kilka mniej dolegliwych sezonów i może przez to - to, co teraz, wydaje się być straszniejsze, niż potencjalnie jest.
W pogoni za sensacją umyka czasem fakt, że o ile nie jesteśmy w grupie ryzyka, to nie musimy przyjąć tony kosztownych farmaceutyków, żeby przetrwać. Czasem może się okazać, że wystarczą przysłowiowe ziółka. Bardzo ciekawą listę znalazłam na stronie Ośrodka Diagnostyki i Zwalczania Zagrożeń Biologicznych WIHE (w Puławach). Lista jest tym ciekawsza, że kilka pozycji już stosowałam, czosnek z wielkim powodzeniem nawet, a Ośrodek jest instytucją poważna i nie podejrzewam, żeby ta lista to było jakieś tam fiu-bździu. Grypa nie jest katarkiem, ale środki pochodzenia roślinnego zawierają czasem bardzo potężne i silnie działające substancje bakterio-, grzybo- i wirusobójcze, podobnież związane jest to z faktem, że rośliny również muszą się zmagać z wirusami i dlatego wytworzyły skuteczne mechanizmy obronne. Pierwszy z brzegu przykład – olejek z drzewa herbacianego.
Niekoniecznie to co tanie i naturalne jest marne i nie działa – po prostu czasem nikt nie może na tym zarobić, a taka tabletka, to już co innego – prawdziwe pole do popisu. Ale prawda jak zwykle – leży gdzieś pośrodku…